Voeding. Hoe meer ik luister, hoe meer vragen ik krijg.

De laatste tijd luister ik veel podcasts over gezondheid. Over onze darmen, onze longen, chronische ziekten, voeding en leefstijl, Ayurveda en meer. Eigenlijk alles wat met gezondheid te maken heeft.

Ik luister graag naar mensen die vanuit verschillende achtergronden naar gezondheid kijken. Ook naar mensen met wie ik het niet eens ben. Juist dat vind ik interessant. Waar komt hun kennis vandaan? Waarop baseren ze hun uitspraken? En wat wordt er eigenlijk niet verteld?

Wat mij opvalt, is hoe stellig er soms over voeding wordt gesproken.

Er zijn richtlijnen, onderzoeken en adviezen. Natuurlijk hebben die hun waarde. Maar ik mis regelmatig de diepgang. De aandacht voor de mens als geheel. Voor de invloed van voeding op onze organen, onze energie, onze spijsvertering en ons dagelijks functioneren.

En vooral mis ik soms de nieuwsgierigheid om verder te kijken.

Wat leren we eigenlijk over voeding?

Jaren geleden bezocht ik de hbo-opleiding Voeding en Diëtetiek in Groningen.

Ik herinner me nog goed dat ik de kookstudio binnenliep. Er werd niet met biologische producten gewerkt en ik zag er zelfs Aromat staan (een industrieel samengesteld kruiden- en smaakmengsel met onder andere zout en smaakversterkers).

Het gaat mij er niet om dat mensen Aromat gebruiken. Daar heb ik geen oordeel over. Wat mij bezighield, was waarom juist dit product in de keuken van een opleiding Voeding en Diëtetiek stond. Welke keuzes liggen daaraan ten grondslag? En wat leren studenten eigenlijk over de kwaliteit, herkomst en bewerking van voedsel?

Ik vroeg waarom ze niet biologisch werkten.

Het antwoord van een docent was: ‘Ja, maar wij doen het liever normaal.’

Ik wist werkelijk niet wat ik hoorde.

Niet omdat iedereen biologisch moet eten. Maar omdat ik juist op een opleiding over voeding had verwacht dat er kritisch gekeken zou worden naar de herkomst, kwaliteit en bewerking van ons voedsel.

Dat gesprek is me altijd bijgebleven.

Gezondheid is meer dan een richtlijn

Laatst luisterde ik naar een podcast over COPD, een chronische longziekte.

Er werd uitgebreid gesproken over medicatie en manieren om de kwaliteit van leven te verbeteren. Allemaal belangrijk.

Maar ik bleef wachten op het onderwerp voeding. Op leefstijl. Op wat iemand zelf, naast de medische behandeling, zou kunnen doen om zijn lichaam zo goed mogelijk te ondersteunen.

Dat kwam nauwelijks aan bod.

En dat verbaast me.

Ik geloof niet dat je met voeding alles kunt oplossen. Natuurlijk niet. Genetische aanleg, omstandigheden, ziekteprocessen en nog zoveel andere factoren spelen een rol.

Maar voeding is wel iets waar we iedere dag mee te maken hebben. Iedere dag geven we ons lichaam iets te verwerken.

Dan vind ik het bijzonder dat dit onderwerp soms zo weinig ruimte krijgt.

Verder lezen: Waarom verlangen we eigenlijk zo vaak naar zoet? → Alles over het verlangen naar zoet

De zekerheid van een systeem

Wat ik ook opmerk, is de zekerheid waarmee sommige voedingsdeskundigen spreken.

Diëtisten hebben een erkende opleiding en kunnen terugvallen op wetenschappelijke richtlijnen en organisaties zoals het Voedingscentrum. Dat is waardevol. Het geeft houvast.

Maar richtlijnen zijn niet het hele verhaal.

Wetenschap ontwikkelt zich voortdurend. En ook binnen de voedingswetenschap bestaan verschillende inzichten, discussies en nog veel onbeantwoorde vragen.

Ik vind het belangrijk dat daar ruimte voor blijft.

Zelf heb ik die institutionele ondersteuning nooit gehad.

Ik heb jarenlang gestudeerd. Natuurvoeding, natuurvoedingstherapie, medicinale bereidingen, natuurlijke diagnose en de Oosterse voedingsleer. In Nederland, België en van Japanse chefkoks.

Het waren intensieve opleidingen waarin ik ontzettend veel heb geleerd over voeding, de werking van het lichaam, constitutie, conditie, bereidingswijzen en de invloed van seizoenen.

Toch heeft het ontbreken van een groot instituut achter mijn kennis me regelmatig onzeker gemaakt.

Want hoe leg je iets uit wat binnen een andere traditie al eeuwenlang wordt bestudeerd, maar niet altijd aansluit bij de gangbare voedingsrichtlijnen?

En hoe geef je die kennis een plek in een wereld waarin wetenschappelijke onderbouwing terecht belangrijk is, maar waarin niet alle traditionele inzichten op dezelfde manier zijn onderzocht?

Dat zijn vragen waar ik zelf ook mee bezig ben.

Een diepe overtuiging

Wat door al die jaren heen is gebleven, is mijn overtuiging dat er ontzettend veel wijsheid zit in de Oosterse voedingsleer.

In de aandacht voor de seizoenen. Voor de manier waarop je voedsel bereidt. Voor de conditie van iemand. Voor de spijsvertering. Voor het effect dat voeding op iemand kan hebben.

Ik heb geleerd om niet uitsluitend naar voedingsstoffen te kijken, maar ook naar het voedsel zelf, de bereiding en de persoon die het eet.

Dat heeft mijn manier van koken, eten en lesgeven gevormd.

Dat zie je bijvoorbeeld terug in hoe ik kijk naar zeewier en de kracht van mineralen uit de zee, maar ook naar heel gewone voedingsmiddelen als bonen en peulvruchten of bruine ronde rijst.

En nee, ik heb niet op iedere vraag een antwoord.

Ik blijf studeren, luisteren, lezen en onderzoeken. Ook naar inzichten die mijn eigen overtuigingen ter discussie stellen.

Dat vind ik belangrijk.

Want zodra we denken dat we alles weten, houden we op met leren.

En wat als je naar jóuw voeding wilt kijken?

Voeding is niet alleen algemene kennis. Wat bij iemand past, hangt ook samen met de persoon, de conditie, de spijsvertering, de leefstijl en wat er op dat moment speelt.

Wil je niet alleen lezen en leren, maar samen met mij naar jouw voeding en situatie kijken? → Lees meer over persoonlijke voedingstherapie

Wat wil ik eigenlijk doorgeven?

De laatste tijd voel ik steeds sterker dat ik mijn kennis wil delen.

Niet om mensen te vertellen wat ze allemaal verkeerd doen. En ook niet om te beweren dat mijn manier de enige juiste is.

Ik wil mensen leren kijken naar hun voeding.

Waarom eten we wat we eten? Wat doet een bepaalde bereidingswijze? Waarom eten we in de winter anders dan in de zomer? Wat betekent het om rekening te houden met je eigen conditie? En hoe maak je van voeding iets wat je werkelijk ondersteunt?

Daarom ben ik begonnen met Ultiem Bewust Leven, een online traject van zes weken.

Zes weken is kort voor alles wat ik zou willen vertellen. Ik zou er jaren over kunnen lesgeven.

Maar ergens moet je beginnen.

Met granen, peulvruchten, groenten, zeewieren, bereidingswijzen en dagelijkse gewoonten. Met leren koken en begrijpen waarom je iets doet.

Met aandacht voor je eigen lichaam en voor de kwaliteit van wat je eet.

Ik wil vooral dat mensen zelf leren nadenken. Dat ze nieuwsgierig worden. Dat ze ontdekken hoeveel er nog te leren valt over iets wat we iedere dag doen.

Want voeding verdient onze aandacht. Niet vanuit angst of strenge regels, maar vanuit kennis, bewustwording en de bereidheid om zelf te blijven onderzoeken.

Dat is wat ik met Ultiem Bewust Leven wil doorgeven.

Wil je zelf op deze manier naar voeding leren kijken?
→ Lees meer over Ultiem Bewust Leven